Ik mag weer lopen! | Revalidatie update

Het is nu alweer ZEVEN weken geleden dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis na mijn crash met de auto tegen een boom. Omdat ik nog altijd kaartjes en bloemen met lieve boodschappen opgestuurd krijg, leek het mij wel leuk om een soort update te schrijven hoe de situatie er momenteel voor staat. Het revalideren gaat de goede kant uit, kan ik jullie vertellen! De eerste twee weken thuis lag ik vooral veel in mijn bed en moest ik nog veel medicatie innemen. Niet lang daarna moest ik gewoon meer afleiding zoeken om mezelf bezig te houden. Er lag al een stapel met boeken, tijdschriften en dvd’s klaar. Maar eerlijk, na een tijdje heb je dat ook wel weer gezien. Hoe heb ik dat dan toch al die weken lang volgehouden?

Geduld is een schone zaak, wordt vaak gezegd. En in dit geval is dat ook zeker waar! Ik heb het geluk dat ik mezelf meestal goed bezig kan houden. Even een boek lezen, film kijken, daarna wat eten, nog een artikeltje schrijven en tegen de tijd dat ik klaar ben is het alweer etenstijd! Dus dat is het probleem niet. Het enige wat soms ontbreekt is gezelschap. Iedereen moet natuurlijk gewoon werken en ik zit hier dan maar vaak alleen thuis. Dat voelt soms wel eenzaam. Maar goed, het hoort nu eenmaal bij het genezingsproces denk ik dan maar weer. Ik verlang weer sterk naar mijn normaal dagelijks leventje op sociaal gebied en werken. Ik mis mijn lieve vriendinnen en collega’s!

Maar om even terug te komen wat betreft de revalidatie. Het gaat écht goed! Ik mag weer lopen, zowel op de begane grond als op de trap naar boven! Fijn! Want dan kan ik tenminste zelf weer wat spullen pakken en hoef ik niet tig keren te vragen of iemand anders even naar boven wil lopen. We hebben de foto’s bekeken van het bekken en alles zit weer mooi vast! Daarnaast is het ook heel belangrijk dat ik mijn oefeningen van de fysiotherapeut iedere dag blijf doen. Als ik het allemaal vergelijk met de eerste weken dat ik nog met hulp onder de douche geholpen moest worden en iedere dag een spuit in mijn been kreeg gezet, dan gaat het nu ineens heel hard vooruit! Die spuitjes waren verschrikkelijk. Niet eens het prikje zelf! Ik ben gelukkig niet bang voor naalden, al blijft het vaak wel even spannend. Die prikkelende vloeistof voelt alsof je gebeten word door tientallen mieren. Niet heel pijnlijk, maar super irritant! Je krijgt dan echt zin om van je af te meppen. Maar daar zijn we nu eindelijk van af! Doordat ik weer mag lopen, heb ik ze niet meer nodig. Toch ben ik heel blij dat ze dit uit voorzorg hebben gedaan. Op trombose zit natuurlijk niemand te wachten.

Als ik in bad ga, blijf ik soms met gemak een heel uur er in liggen terwijl ik daar eerder nooit het geduld voor had. Dat is ook niet zo heel gek als je verder geen reden hebt om op te schieten. Maar ik geniet nu meer van mijn privacy dan ooit! Er is ook geen hulp meer nodig om uit het bad te komen. Met omhoog komen, liggen of als ik mijn hoofd draai, ervaar ik nog wel eens flinke draaiduizeligheid. Het blijkt BPPD te zijn, een bijwerking van mijn hersenschudding. Dat heeft te maken met een probleem in het evenwichtsorgaan. Niks om me zorgen over te maken, dat zou vanzelf steeds minder worden. Ik moet proberen door te gaan waar ik mee bezig was, op het moment dat ik weer zo’n aanval krijg. Klinkt dramatisch ”aanval” maar is in werkelijkheid niet ernstig. Dat is dus iets wat tijd nodig heeft, net als de rest. Het lopen gaat de goede kant op en met de pols kan ik weer steeds wat meer handelingen. Optillen van zware voorwerpen zal nog even opgave blijven. Ik durf ook niet met zekerheid te zeggen in hoeverre dat de oude zal worden. Mijn volgende stap is weer terug in een auto stappen. Dat zal even confronterend zijn maar mij uiteindelijk een bevrijdend gevoel geven.

Deze nieuwe situatie heeft er denk ik wel voor gezorgd dat ik nu anders tegen het leven aan kijk. Je wordt na zo’n ongeval toch wel even wakker geschud en gaat bewuster van de kleine dingen genieten. Want het had allemaal heel anders kunnen aflopen. Gelukkig is dat niet zo! En ik probeer er niet teveel over na te denken. Maar toch mogen we wel eens wat vaker stilstaan bij het idee dat het zo afgelopen kan zijn. En daarom dankbaar mogen zijn dat we er toch nog staan! Je leeft maar één keer, dus maak er wat van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.